Przewodnik

Chorwacja jest jednym z popularniejszych kierunków wakacyjnych wyjazdów. Trend ten znacząco wzrósł w momencie gdy kraj ten przystąpił do Unii Europejskiej. Wprawdzie wciąż jeszcze nie obowiązuje tu tzw strefa Schengen, to nie odnotowuje się większych problemów z przekraczaniem granicy. Jedno co może nas spotkać przekraczając granicę Chorwacji to kolejki - te w pełni sezonu potrafią sięgać kilku kilometrów. Pogranicznicy jednak nie utrudniają i wszystkie czynności ograniczają do minimum, przez co czasem nawet nie wymagają całkowitego zatrzymania się - a jedynie zwolnienia.

Republika Chorwacji, bo tak oficjalnie brzmi pełna nazwa kraju posiada ustrój demokratyczny z systemem wielopartyjnym oraz niezależną władzą sądowniczą i wykonawczą. Kadencja rządu trwa cztery lata, i co tyle odbywają się wybory parlamentarne, natomiast kadencja prezydenta trwa pięć lat. Chorwacja podzielona jest na 20 okręgów administracyjnych, tzw zupanije. Graniczy ze Słowenią, Węgrami, Serbią, Czarnogórą, Bośnią i Hercegowiną oraz Włochami.

W Chorwacji zdecydowaną większość społeczeństwa stanowią Chorwaci, a największe mniejszości narodowe to Serbowie, Bośniacy, Słoweńcy, Węgrzy oraz Albańczycy. W spisie z 1991 roku ok. 78% ludności zadeklarowało narodowość chorwacką. Mniejszość serbska liczyła wtedy ok. 12%. Zgodnie ze spisem przeprowadzonym w 2001 roku liczba ludności serbskiej spadła do 4%, co jest rezultatem ucieczki ponad 300 tys. etnicznych Serbów w czasie wojny w latach 1991-1995. Ludzie migrowali wtedy jako uchodźcy wojenni do Austrii, Niemiec oraz do Polski.

Atrakcje turystyczne w Chorwacji
Atrakcje turystyczne w Chorwacji
Chorwacja oprócz idealnej pogody i krystalicznie czystego morza kryje w sobie wiele atrakcji turystycznych. Będąc w danej miejscowości warto zapoznać się z informacjami turystycznymi bo

Klimat: w strefie kontynentalnej przeważa umiarkowanie ciepły klimat deszczowy, a na najwyższych szczytach klimat umiarkowanie chłodny, na obszarach położonych wzdłuż Adriatyku panuje łagodny klimat śródziemnomorski z dużą ilością dni słonecznych. Średnia temperatura w części kontynentalnej: styczeń: od - 2°C do 0°C lub niżej na najwyżej położonych terenach, sierpień: około 20°C; około H°C na najwyższych szczytach. Średnia temperatura na terenach nadmorskich: styczeń 5°C do 9°C, sierpień 22°C do 25°C; temperatura morza w okresie zimowym 12°C, latem około 251

Chorwacja zajmuje powierzchnię 56 542 km kwadratowych, jej długość linii brzegowej wynosi blisko 6 tyś km, z tego ponad 4 tyś km to wybrzeża licznych wysp i wysepek. Nie bez powodu mówi się że Chorwacja to kraj tysiąca wysp i wysepek, posiada ich bowiem aż 1185, z czego tylko 47 wysp jest zamieszkanych. Większa część wybrzeża Chorwacji to wybrzeże Dalmatyńskie, właśnie ze względu na ilość niewielkich i nieregularnych wysp rozrzuconych wzdłuż linii brzegowej Adriatyku. Chorwacja to nie tylko wyspy, to również kraj górzysty, jej najwyższy szczyt nazywa się Dinara i sięga 1831 m n.p.m.

Waluta obowiązująca w Chorwacji to kuna (1 kuna = 100 lipa). Obcą walutę bez problemu wymieniać można w bankach, kantorach, urzędach pocztowych oraz w większości biur podróży, hoteli i kempingów, z tym że w tych ostatnich liczyć się trzeba z dość niekorzystnym kursem wymiany. W śród turystów bardzo wygodne i popularne są płatności bezgotówkowe. Karty kredytowe (Eurocard, Mastercard, Visa, i American Express) akceptowane są prawie we wszystkich hotelach, marinach, restauracjach, sklepach spożywczych oraz w bankomatach. Wiele bankomatów i terminali płatniczych oferuje usługę obciążenia karty bezpośrednio w walucie rozliczeniowej danej karty. Czyli karty płatnicze wydane do rachunków prowadzonych w PLN, obciążane mogą być bezpośrednio w naszej walucie.

Podstawowe informacje o Chorwacji:
Stolica: Zagrzeb
Powierzchnia: obszar lądowy ok. 56,5 tys. km kw.
Wybrzeże: ok. 5.8 tys. km (w tym wyspy, klify i rafy).
Liczba adriatyckich wysp: 1185.
Ludność: 4,4 min.
Język: chorwacki.
Wyznanie: rzymskokatolickie.
Strefa czasowa: GMT+1 godz.
Waluta: kuna (1 kuna = 100 lip).
Miary i wagi: system metryczny.
Elektryczność: 220 V, 50 Hz; gniazdka takie jak w Polsce.

Ważne adresy:
Ambasada RP w Zagrzebiu
Ul. Krleźin gvozd 3,
10000 Zagreb
tel: 489-94-44,
fax: 483-45-77
ambasada-polska@zg.t-com.hr
www.zagrzeb.polemb.net

Przewodnik na forum

  • Tomek
    Tomek

    Po drugiej wojnie światowej Chorwacja otrzymała status republiki w ramach federacji Jugosławi, podjęto próbę stworzenia wielonarodowego państwa pod przewodnictwem Josipa Broz Tito. Prezydent Tito, z pochodzenia Chorwat, na swoją letnią rezydencję wybrał archipelag Brioni w pobliżu Puli, gdzie spędzał 6 miesięcy w roku. W lalach 60. Chorwacja i Słowenia wyprzedziły w rozwoju gospodarczym pozostałe republiki jugosłowiańskie i zażądały przyznania im większej autonomi. Kraj rozwijał się dobrze, głównie dzięki wysokiemu poziomowi turystyki. Tito trzymał państwo twardą ręką, a gdy zmarł (1980 r.), zostawił nieuporządkowany kraj bez następcy. Po śmierci Tity w 1980 r. rządy w kraju zostały sparaliżowane, ponieważ prezydentura federacji rotacyjnie z roku na rok z republiki na republikę. W 1989r. surowe represje, zastosowane wobec albańskiej większości w serbskiej prowincji Kosowo, ponownie wywołały obawy przed hegemonią Serbów i przyspieszyły koniec federacji Jugosławi. W obliczu zmian zachodzących w Europie Wschodniej, wielu Chorwatów poczuło, ze nadszedł czas zmiany rządów komunistów sprawowanych nieprzerwanie od 45 lal. Kwestia autonomi stała się sprawą o którą można było teraz zabiegać. W przeprowadzonych w kwietniu wolnych wyborach Chorwacka Unia Demokratyczna na czele której siał Franjo Tudjman, z łatwością pokonała starą partię komunistyczną 22 grudnia 1990 r. uchwalono nową konstytucję Chorwacji. Zmieniała ona status mieszkających tam Serbów, określając ich jedynie mniejszością narodową. Ponieważ konstytucja nie gwarantowała praw mniejszościom, wśród silnej 600 tysięcznej społeczności etnicznej Serbów, pojawiły się żądania przyznania autonomi i zapewnienia im ochrony przez armię jugosłowiańską (dowodzoną przez Serbów). Na początku 1991 serbscy ekstremiści w Chorwacji organizowali liczne prowokacje mające na celu interwencję wojsk federalnych. W referendum z maja 1991 r. (zbojkotowanym przez Serbów) 93% uprawnionych głosowało za niepodległością. Kiedy 25 czerwca 1991 r. Chorwacja ogłosiła niepodległość, serbska enklawa w Krajinie proklamowała swoją niezależność od Chorwacji. Wybuchły walki w części Chorwacji zamieszkanej przez znaczny odsetek ludności serbskiej. W przeciągu roku pod kontrolą Serbów znalazła się jedna czwarta chorwackiego terytorium. Najpierw nastąpiły rozruchy w Kosowie. Potem 25 czerwca 1991 r. Chorwacja i Słowenia ogłosiły odłączenie od jugosłowiańskiego państwa. Miesiąc później na wyspie Brioni spotkali się z przedstawicielami poszczególnych republik reprezentanci Wspólnoty Europejskiej. Rozmowy zakończyły się fiaskiem i doszło do wojny będącej prawdziwym koszmarem. W Krajinie, Baranji i w Slawoni wybuchły ciężkie walki. 180-tysięczna ludowa armia jugosłowiańska, wyposażona w dwa tysiące czołgów i zdominowana przez serbskich komunistów, rozpoczęła interwencję na rzecz własnego rządu wspierając, pod pretekstem zahamowania etnicznych waśni, serbskich bojowników. Po mediacjach przeprowadzonych przez Wspólnotę Europejską, aby zapobiec rozlewowi krwi, Chorwacja zgodziła się na zawieszenie deklaracji niepodległości na okres 3 miesięcy.

Strona korzysta z plików Cookies zgodnie z ustawieniami Twojej przeglądarki. [ok]